Boek
Nederlands

Reistijd, bedtijd, ijstijd : gedichten

+1
Reistijd, bedtijd, ijstijd : gedichten
×
Reistijd, bedtijd, ijstijd : gedichten Reistijd, bedtijd, ijstijd : gedichten

Reistijd, bedtijd, ijstijd : gedichten

Gedichten rond het thema tijd.
Titel
Reistijd, bedtijd, ijstijd : gedichten
Auteur
Marjolijn Van Heemstra
Taal
Nederlands
Uitgever
[Amsterdam]: Das Mag Uitgevers, 2020
63 p. : ill.
ISBN
9789493168473 (paperback)

Besprekingen

Tegen de tijd in leven

In Reistijd bedtijd ijstijd maakt Marjolijn van Heemstra sprongen die alleen de poëzie toestaat. Het leidt tot een plezierig zachtmoedige bundel.

Wat als onze neuzen de verkeerde kant op staan? Wat als het leven zich niet voorwaarts in de tijd zou afspelen, maar omgekeerd, terug het verleden in? Dit zijn de vragen die centraal staan in Marjolijn van Heemstra's nieuwe bundel Reistijd bedtijd ijstijd. Van Heemstra maakte vooral naam als theatermaker en als schrijver van onder andere de documentaireroman En we noemen hem, die werd bekroond met de BNG Bank Literatuurprijs. Daarvoor had ze al twee geprezen dichtbundels op haar naam staan. Nu heeft ze daar een derde, plezierig zachtmoedige bundel aan toegevoegd.

Alles in deze bundel draait om de omkering, een beproefd middel in de literatuur. Zo schreef Elias Canetti, een meester van de ommedraai, al eens: wat als al het lachen in de wereld eigenlijk een vorm van huilen is? Van Heemstra vraagt zich op haar beurt af wat er gebeurt als we de tijd terug zouden leven. Het is, in zekere zin, de omkering aller omkeringen. Dan worden 'de mythen sciencefiction', schrijft ze. Met ru…Lees verder

Tegen de tijd in leven

In Reistijd bedtijd ijstijd maakt Marjolijn van Heemstra sprongen die alleen de poëzie toestaat. Het leidt tot een plezierig zachtmoedige bundel.

Wat als onze neuzen de verkeerde kant op staan? Wat als het leven zich niet voorwaarts in de tijd zou afspelen, maar omgekeerd, terug het verleden in? Dit zijn de vragen die centraal staan in Marjolijn van Heemstra's nieuwe bundel Reistijd bedtijd ijstijd. Van Heemstra maakte vooral naam als theatermaker en als schrijver van onder andere de documentaireroman En we noemen hem, die werd bekroond met de BNG Bank Literatuurprijs. Daarvoor had ze al twee geprezen dichtbundels op haar naam staan. Nu heeft ze daar een derde, plezierig zachtmoedige bundel aan toegevoegd.

Alles in deze bundel draait om de omkering, een beproefd middel in de literatuur. Zo schreef Elias Canetti, een meester van de ommedraai, al eens: wat als al het lachen in de wereld eigenlijk een vorm van huilen is? Van Heemstra vraagt zich op haar beurt af wat er gebeurt als we de tijd terug zouden leven. Het is, in zekere zin, de omkering aller omkeringen. Dan worden 'de mythen science fiction', schrijft ze. Met r…Lees verder

Theatermaakster, romanschrijfster en dichteres Marjolijn van Heemstra (1981) is een veelzijdig kunstenares. In haar derde bundel, na 'Als Moses had doorgevraagd' (2010) en 'Meer hoef dan voet' (2014), cirkelt ze rond het thema 'tijd' in haar vele facetten: het leven 'een kleine streep van geboorte- naar sterfjaar', haar leven 'vroeger had ik een kansrijke huid, beloftes in mijn benen', een reis door generaties, het verleden dat overal doorheen sijpelt, 'geen kind komt alleen ter wereld'. Alles verjaart en alles stroomt maar. Er is verbazing, er is berusting en er is hoop: 'Niets dan beweging, geen verjaren, alleen maar gebeuren.' Een aantal gedichten uit deze bundel is in opdracht geschreven en een tweetal als liedteksten voor zangeres Wende Snijders. Toegankelijke poëzie voor de liefhebber.

Dichten vanuit de ruimte

Marjolijn van Heemstra kijkt nog altijd graag naar de sterren en van daaruit naar het leven op aarde.

Zeg eerlijk, wie droomde er als kind niet van om met een raket naar de maan te gaan? En bij wie hield die droom stand? Bij de meesten bleef waarschijnlijk hooguit een fascinatie voor dat onmetelijke heelal. Maar Marjolijn van Heemstra kijkt nog altijd graag naar de sterren en van daaruit, als met de blik van een ruimtevaarder, naar het leven op aarde. De ruimte verkent ze al schrijvend. Al in haar debuut (2010) werd een 'Open dag in het ruimtevaartcentrum' bezocht, in Meer hoef dan voet (2014) werden raketten van colaflessen gelanceerd. In het pas verschenen Reistijd, bedtijd, ijstijd is er het besef klein te zijn in het oude licht van zon en sterren, het besef er maar even te zijn. Het stemt best opgeruimd. 'Heel voorlopig lig ik hier, neuriënd eiland, toevallige massa/ water en klank. Een lichaam rond een lied, zo tijdelijk intact.'

Toch zorgt die onbevattelijkheid, het feit dat een leven eens wordt teruggebracht tot een streepje tussen twee jaartallen, ook voor 'wat …Lees verder